Rodos doğumluydu.

Rodos doğumluydu.
İtalyanlar Trablus savaşı sırasında oldu bittiye getirip Rodos'u işgal edince,
Henüz 17  yaşındayken doğduğu toprakları kaybetmenin acısını yaşadı..

Kayıkla Marmaris'e geçti, 
İzmir'e geldi.
Bugün Büyük Efes Oteli'nin karşısında yeralan 
Ve 
Ticaret Lisesi olarak eğitim veren Fransız kolejinden diploma aldı.
İstanbul'a gitti,
Tıbbiye'ye kaydoldu,
Hakikat adıyla gazete, 
Sivrisinek adıyla da mizah dergisi çıkardı.
Yurtsever, özgürlükçü fikirlerini kaleme aldı..

Gönüllü oldu, 
Balkan Harbi'ne katıldı ve yaralandı.
Tekraren gönüllü oldu, 
Kafkas cephesi'nde vuruştu
Ve 
Tıbbiye'yi 1917'de bitirebildi..

Milli mücadele başlayınca, 
Kuvayı Milliye'ye katıldı, 
Aydın'da Denizli'de çarpıştı, 
Sahra hastanelerinde hekim olarak görev yaptı..

Mustafa Kemal'le Mersin'de tanıştı.
1923 yılıydı.
Türk Ocağı'nın açıkhava toplantısı için,
Eşi Latife'yle birlikte şehre gelen Mustafa Kemal'e, 
Padişah tahtı gibi,
Varaklı iki süslü koltuk hazırlamışlardı.
Mustafa Kemal'in kan beynine sıçradı;
 “Nedir bu maskaralık” 
Diye bağırdı, 
Halkın oturduğu tahta sandalyelerden iki tane çekti,
Latife'yle birlikte halkın arasına oturdu..
Konuşmacılardan biri,
25 yaşındaki Reşit Galip'ti.
Kürsüye çıktı.
Parmağıyla Mustafa Kemal'i işaret ederek;
 “sen” dedi..
“Sen Gazi Paşa, 
Sen bu milletin yalnızca kurtarıcısı,
Yalnızca kahramanı değilsin, 
Sen bunlardan çok daha büyüksün, 
Çünkü sen bu milletin ferdisin, 
Denin asıl büyüklüğün, 
Bütün o büyüklüklere rağmen,
‘Milletin ferdiyim'
 Diye övünmendir..

"Bu millet,
Geçmişinde de hakikaten kahramanlar görmüştür,
Mağlubiyetleri galibiyetlere çevirdiler, 
Milli hudutları zafer içinde genişlettiler,
Dahiler çıktı, 
Bozulan devlet işleyişini düzelttiler,
Fakat onların, 
O sultanların,
O vezirlerin hepsi, 
O kadar mağrur oldular ki, 
Artık kendilerini bu milletin bireyi saymayı, 
Kendileri için alçalma, 
Hakaret saydılar.
Milletin kemikleriyle kurulmuş, 
Kanlarıyla sıvanmış saraylarda,
Malikanelerde yaşamayı tercih ettiler. 
Bu kanlı kemik yığınları üzerinden milletlerine,
Hakaretle baktılar.
Milleti hayvan sürüsü, 
Kendilerini de bu sürüyü güdecek,
Gökten inmiş vücutlar sandılar.
Yani artık bu milletin bir ferdi olmak istemediler. 
Halbuki sen...
Evrensel şanlarınla,
Şereflerinle beraber,
Yine içimizdesin.
Yine ‘ben bu milletin ferdiyim' diyorsun.
Dertleşmek için yine gelip bizi buluyorsun.
İşte bu nedenle büyüksün, 
İşte bu nedenle her büyükten,
Daha büyük oluyorsun. 
Bu milletin ferdi olmakla,
İftihar eden sen, 
Gazi Mustafa Kemal Paşa, 
Bin yaşa” 
dedi..
“Sen” diye hitap etmesi,
Rtraftakileri endişelendirmişti.
Halbuki tam tersine..
İçimizden biri olduğunu özellikle belirtmek için,
 “sen” 
demişti..
Mustafa Kemal'in en onur duyduğu paye,
İçimizden biri olmasıydı.
Gözünü budaktan sakınmayan bu Kuvvacı genç hekim,
İki yıl sonra, 
1925 seçimlerinde,
Aydın milletvekili oldu.
Halkevleri'nin kuruluşunda etkin rol oynadı.
Sonradan Türk Dil Kurumu'na dönüşecek olan,
Türk Dili Tetkik Cemiyeti'nin,
Yönetiminde yeraldı..
Yıllar aktı geçti, 
1931 oldu.
Mustafa Kemal İstanbul'daydı.
Hukukçularla,
Tarihçilerle
Ve 
Sanatçılarla oturulan Dolmabahçe'deki sofranın o akşamki konusu eğitimdi..
Her servis tabağının yanında,
Birer not defteri vardı, 
Konuklar hem sohbet ediyor, 
Hem not alıyordu.
Yemek bahaneydi..

Demokrasi sofrasıydı.
Özgürce konuşuluyordu.
Herkes fikrini açık-açık,
Dile getiriyordu..
Lafını esirgemeyen atak devrimci Reşit Galip, masadaydı
Ve
Milli eğitim bakanı Esat Sagay'ı,
Yerden yere vuruyordu.
Tartışılan konu, 
Kız öğrencilerin kıyafetiydi.
Esat Sagay, 
Kız öğrencilerin kısa kollu gömlek giymelerini, 
Etek ile kısa çorap giymelerini uygun bulmuyordu, 
Bunların giyilmemesi konusunda,
Genelge yayınlamak istiyordu..

Reşit Galip buna dair,
Ateş saçıyordu, 
“Bu gericiliktir” diyordu.
“Devrimlerimizin en büyüğü,
Kadınlara tanınan haklardır.
Kız öğrencilerimizin gömleğinden,
Eteğinden rahatsız olmak, 
Aslında kadın özgürlüğüne sınır çizmektir, 
Devrimleri zedeleyecek icraatlar hoş görülemez, 
Bu kokuşmuş kafayla devlet yürümez” 
diyordu..

Masanın başında oturan Mustafa Kemal,
Müdahale etti.
Esat Sagay, Harbiye'den öğretmeniydi;

“Burada bulunmayan hocam hakkında,
Böyle konuşmanıza müsaade edemem,
Onun da bulunduğu ortamda konuşursunuz” 
dedi..

Reşit Galip,
Öfkeyle kafa tuttu;
“Biz karşılık beklemeden,
Ege dağlarında mücadele ettik, 
Yırtık gömlekle çalışıyoruz, 
Sz bizi azarlıyorsunuz”
 deyiverdi..
Sofra tel gibi gerilmişti.
Mustafa Kemal,
Babacan bir ses tonuyla,
Karşılık verdi;
“vakit hayli ilerledi,
Yoruldunuz sanırım,
Buyrun istirahat edin” 
diyerek, 
Kibarca sofradan kalkmasını istedi.
Ama, Reşit Galip,
Geri adım atmadı,
Aksine iyice diklendi;
“Burası sizin sofranız değil, 
Milletin sofrası, 
Milletin işlerini görüşüyoruz, 
Burada oturmak sizin kadar,
Benim de hakkım”
dedi..
Ve 
Maalesef ki, 
Ağzından daha ağır bir cümle çıktı;
“Devrimleri korumak için,
Sizden müsaade istemiyorum, 
Hatayı yapan siz de olsanız, 
Yüzünüze konuşurum, 
Mesela 'Rose Noir'a' verdiğiniz kredi mektubu, 
Siz yazdınız diye, 
Hata olmaktan çıkmaz” 
dedi!..
Hava iyice buz kesmişti.
Memleketin en güçlü insanı Mustafa Kemal, 
Dünya demokrasi tarihine geçecek,
Bir davranışta bulundu;

“Öyleyse ben kalkayım” 
dedi!.
Kalktı, salondan çıktı.
(Reşit Galip'in,
Rose Noir konusundaki ithamı,
Bardağı taşıran damlaydı. 
Çünkü..

Rose Noir,
Beyoğlu'nda,
Beyazıt Rus bir çiftin,
İşlettiği gece kulübüydü.
Mustafa Kemal'in uğramaktan hoşladığı favori mekanlardan biriydi,
Bir akşam,
Mekanın sahipleri şikayetçi olmuşlar, 
İş Bankası'ndan kredi talep ettiklerini ama,
Kendileriyle ilgilenilmediğini anlatmışlardı.
Mustafa Kemal de;
“ilgileniniz lütfen” 
diye, 
Nir not yazarak,
İş Bankası genel müdürüne iletmeleri için,
Kendilerine vermişti.
İş Bankası genel müdürü Muammer Eriş, 
Bu not üzerine, 
Rose Noir'in sahipleriyle görüşmüş, 
Finansal durumlarını incelemiş,
Lakin krediyi vermemişti
Ve
Sonra da Dolmabahçe'ye gelerek, 
Bizzat Mustafa Kemal'e bilgi vermiş,
Rose Noir'ın kredi alabilmeye uygun olmadığını, 
Yoksa Beyaz Rus olmalarından kaynaklanan herhangi bir önyargı olmadığını anlatmış,
Mustafa Kemal de,
İş Bankası'nı doğru kriterlerle yönettiği için,
Kendisine teşekkür etmişti, 
Yani..

Mustafa Kemal'in kredi mektubu vermesi
Ve ya
Bu mektup üzerine,
Kredi verilmesi filan,
Söz konusu değildi..
Zaten, kızkardeşine,
Eniştesine, 
En yakın arkadaşlarına bile,
Asla torpil yapmayan Mustafa Kemal'in,
Herhangi birine ayrıcalık istemesi mümkün müydü?)

“Öyleyse ben kalkayım” 
dedi!
Kalktı
Ve 
Salondan çıktı..
Peşinden, diğer konuklar kalkıp gitti.
Reşit Galip sofrada yapayalnız kaldı.
Saat geceyarısını geçmişti, 
Pencere kenarında bir koltuğa oturdu,
Sabah olmasını bekledi.
Mustafa Kemal uyandığında,
Reşit Galip gitmişti.
Genel sekreter bilgi verdi;
“Sabaha kadar bekledi, 
Mahçubiyetini size iletmemizi istedi, 
Bir de Ankara'ya gidecek kadar borç istedi, 
25 lira verdik” 
dedi..
Mustafa Kemal'in üzüntüsü,
Yüzünden okunuyordu;

“Ankara'ya kadar gidecek adama,
25 lira mı verilir, 
Bari benim hesabımdan,
Birkaç yüz lira verseydiniz, 
Cebinde beş parası yok ama,
Karakterinden taviz vermiyor, 
Parası yok ama,
Cesareti var” 
diye mırıldandı..
Bu tatsız hadise,
Kulaktan kulağa yayıldı.
Ankara'ya dönen Reşit Galip,
Her girdiği ortamda,
Ağır eleştiriye uğruyordu.
Ölçüyü kaçırdığı için suçlanıyordu..

Tatsızlığa elbette, 
Yine Mustafa Kemal son verdi.
Bir hafta kadar sonra, 
Reşit Galip'i,
Yine sofraya davet etti, 
Hemen yanındaki koltuğa oturttu, 
Her zamanki sıcaklığıyla,
Hiçbir şey olmamış gibi sohbet etti..
Ve 
Bir yıl sonra..
Fikirlerini savunmak için,
Karakterinden taviz vermeyen, 
Zoru görünce eğilip bükülmeyen,
Kendisine bile kafa tutmaktan çekinmeyen bu mangal yürekli devrimciyi,
Milli Eğitim Bakanı yaptı!.
Andımız'ı..
İşte bu,
Reşit Galip yazdı..

Bakanlığı döneminde, 
Üniversite reformu yaptı, 
Medrese kalıntısı öğretim üyelerini tasfiye etti,
Öğretmenlere genel bütçeden,
Düzenli maaş ödenmesini sağladı..
Anadolu Medeniyetleri Müzesi'ni hayata geçirdi, 
Maalesef zatürree oldu, 
Bakanlığı bırakmak zorunda kaldı.
Evine çekildi.
Karyolasını kütüphanesine taşıttı.
41 yaşında..
son nefesini verdi..
Topraktan önce, 
Adeta kitaplarına gömülmüştü.
Rahmetli olduğunda,
Cebinde sadece beş lirası vardı;
Hekim, 
Milletvekili
Ve
Bakandı..

Sadece beş lira.
Üç kızı vardı.
Ev kiraydı.
Eşi, 
Afet İnan'dan yardım istedi
Ve
Bundan da,
Mustafa Kemal'in haberi oldu.
Reşit Galip'in emanetlerine,
Başlarını sokacak bir ev alındı..

“Ne Mutlu,
Türküm Diyene”

Kavramının ruhu, budur,

“Yurdumu milletimi özümden çok sevmek” 
budur 

“Varlığım Türk varlığına armağan olsun” 
budur..

Türk alerjisi olanların zannettiği gibi,
Herhangi bir etnik kökeni dışlamaz, 
Ne Mutlu Türküm Diyene bütünlüğü içinde, 
Anayasal haklarla,
Vatana millete aidiyeti, 
Cumhuriyet ideallerini barındırır,
Saygıyı ile sevgiyi içselleştirir
Ve
Kalkınma hedefini simgeler..

Andımız'a yönelik;
Husumetin, 
Kinin
Ve 
Nefretin,
Sebebi gayet açıktır..
Andımızın okutulduğu milli eğitim sistemi,
Reşit Galipler gibi yurtsever, 
Özgür karakterli,
Özgüvenli, 
Mücadeleci,
Toplumcu, 
Sorumluluk duygusuna sahip
Ve 
İlerici, 
İnsan odaklı,
Evlatlar yetiştirmeyi amaçlar..
 ☆
Aşırı hız yapan hâyâller,
Gerçeklere çarparak durur..
Selam Sevgi Saygı ile Akşamlar Hayrolsun💕